Երբեմն պատահաբար ռաստվում եմ ստեղ-ընտեղ թողած իմ ինչ-որ հին մեկնաբանությունների ու զարմանում. «արա, էս ես եմ սենց խելոք-խելոք բաներ գրե՞լ, տես է»։ Ճիշտա, մեկ-մեկ պատահումա նաև, որ ասում եմ. «էս ովա՞ էս ապուշությունը գրել», հետո տեսնում եմ, որ ես եմ, բայց էս վերջերս տենց դեպքերն ինչ-որ քչացել են։
«Վաաախ, վոտըս» և «վայքուարա» ” սրանք էին այն առաջին արձագանքները, որոնք գեներացվեցին ուղեղիս կողմից ֆեյսբուքի անհունում հայտնաբերված այս հրաշքը կարդալուց հետո։ Վայելեք։
Հայր Ղևոնդի մոտ այս մեկնաբանությունը շատ դուրս եկավ։
Почему именно эта религия (ВОБЩЕВЕРИЕ) наиболее популярна, наверное, понятно, да? Во-первых, она ни к чему не обязывает. Во-вторых (и это, пожалуй, более важная черта), позволяет считать себя выше тех, кто верит не «вообще», а ограничивает себя какой-то конкретной религией. Они ж ведь ограниченные. А многие так и вообще фанатики – считают, что истина существует.
Особенно христиане. Они так и вообще говорят, что Истина – это не «что», а Кто. И их Господь, сказавший, что Он есть путь, истина и жизнь, в тот же момент, если верить все тому же Иоанну Богослову, еще произнес ужасно нетолерантную вещь: «никто не приходит к Отцу, как только через Меня». А как же все великие учителя человечества? А как же все пути ведут к одной вершине горы? Нет, хорошо, что вобщеверы не утруждают себя чтением каких-либо священных книг. Иначе им пришлось бы вычеркивать Христа из пантеона великих учителей человечества – за религиозную нетерпимость.
А может, было бы лучше, если бы вычеркнули?
Ձեր համեստ ծառայի մտորումները ՀԱՊԿ-ՆԱՏՕ երկընտրանքի, ՆԱՏՕ-ին Հայաստանի անդամակցության հեռանկարի և ԵՍԶՈւ պայմանագրի շուրջ:
ՀԱՊԿ-ՆԱՏՕ. արդյո՞ք Հայաստանն իսկապես կանգնած է «կամ-կամ» ընտրության առաջ:
Արա, ես նատուռի մի բան չեմ ջոկում։ Ես իմ էս ֆաշիստ ռոժով շատ ավելի լիբերալ եմ ու շատ ավելի եմ հարգում ուրիշների ազատությունները, քան էդ ազատությունների համար քամակ ճղողների մեծ մասը միասին վերցրած։ Ախր խի՞ էլի։ Ո՞նց կարա տենց բան էղնի, չեմ հասկանում։
«Ուռագանների» պատմության հետ կապված հետևում եմ մոլդովական ԶԼՄ-ներից մեկի, ավելի կոնկրետ` «Օմեգա» գործակալության լուրերին։ Ուրեմն նախ ասեմ, երբ որ կողքից ես նայում ու վոբշեմ-տը խորապես թքած ունես, թե ինչ կկատարվի Մոլդովայի հետ, պատկերը շատ զզվելիա, բայց միաժամանակ շատ ծիծաղալի ասեմ, թե հետաքրքիր ասեմ, չգիտեմ։ Գիտե՞ք ինչ տիպի հետաքրքրությունա, երևի ասենք տենց հետաքրքիրա էղել էն որ շներին կռվացնում են, մարդն էլ, ով թքած ունի կենդանիների վրա նայումա, իրան հետաքրքիրա, այ էդ տիպի մի բան։ Կամ ավելի ցիվիլ ասեմ ” բոքս որ նայում ենք, այ տենց բոքս նայելու տիպի հետաքրքրությունա։ Հիմա մտածում եմ, որ էս մեր ներքին գզվռտոցներն էլ տենց զզվելի ու խնդալու են քողքից նայողի համար ու նենց սկսումա չդզել։ Բայց լավ, էդ իմիջայլոց եմ ասում։
Ինչ էի ուզում ասեմ, ուրեմն էդ զենքի վաճառքի հետ կապված, Մոլդովային Ադրբեջանը բոլոր հնարավոր տեղերից ու ձևերով էն բանից արեց, կամ եթե դեռ չի արել, կարա անի։ Ես հասկանում եմ, որ Մոլդովան ինչ-որ չուխան պետությունա, բայց էդ կարգի չէ էլի։ Բա խի՞ տենց էղավ։ Մոլդովական ընդդիմության շնորհիվ էղավ։ Քանի որ իրանց նպատակը ոչ թե գործարքի օրինականության մեջ համոզվելն էր կամ էլ, եթե հանցանք է գործվել, մեղավորներին պատժելը, այլ կանկռետնի էդ պատմությունից մաքսիմալ աչոկ հավաքելը, իրանց վաաբշե տանձին չէր, թե դա ինչ գնովա էղնելու։ Օրինակ` Ադրբեջանը կարա Մոլդովայի նկատմամբ ինչ ասես իրան թույլ տա ու ոչ մի ընդդիմադիր ոչ միայն Ադրբեջանին չի ասի. «դուք վաաբշե ո՞վ եք, արա, ես ձեր մայրիկը էն բանից անեմ, ձեր տեղը ու չափը ճանաչեք», այլ մի բան էլ ուրախությամբ Ադրբեջանի արած-ասածները մեյդան կբերի, որ արդյունքում մի էրկու աչոկ ավել հավաքի։
Ըսենց։ Հիմա էդ ջաղացի ու ջրի հետ կապված։ Երբա՞ քննադատությունը դառնում ջուր ուրիշի ջաղացի համար։ Շատ պարզ, քննադատությունը պետքա լինի առարկայական, քննադատողը պետքա անկեղծորեն փորձի հասկանալ քննադատվողի դիրքորոշումը։ Սա առաջին։
Ավելին` լավ քննադատողը էնքան լավ պտի տիրապետի քննադատվողի դիրքորոշմանը ու կարծիքին, որ պտի կարենա իր համակիրների հետ բանավեճում մեկից մեկ պաշտպանի նրան, ում ինքը քննադատումա։ Կարողա առաջին հայացքից աբսուրդ բան եմ ասում, բայց ըտենցա։ Մի ուրիշ օրինակի վրա ասեմ հա՞, ասենք հայ-ադրբեջանական հակամարտությամբ զբաղվող հայը պտի էնքան լավ իմանան Ադրբեջանի տեսակետները ու դիրքորոշումը, որ կարենա ցանկացած հայի հետ բանավիճում դրանք պաշտպանի ” եթե կարեցավ, ուրեմն էդ գործում էդ մարդը ուստայա։ Դա ամենակարևոր բաներից մեկնա ” ի վիճակի լինել պաշտպանել տեսակետներ, որոնց հետ դու համաձայն չես։ Էս լավ, սենց մի քիչ շեղվեցի։
Հիմա երկրորդ` քննադատողը պտի ունենա տոռմուզներ, որ երբ մեկը դրսից (ու վաաբշե-տը նաև ներսից) փորձի շահարկել իրա քննադատությունը, կարենա կայնի, հետ դառնա էդ շահարկողին ու ասի. «դու հլա մի հատ սիկտիր էղար հա ստեղից»։ Այսինքն` չափանիշը քննադատողի համար չպիտի լինի. «սա անձնապես իմ կողմիցա հիմա խոսում, թե չէ», այլ պտի լինի. «սա ի՞նչ նպատակա հետապանդում»։
Հա, մի բան էլ եմ ուզում վաղուց ասել, չգիտեմ ոնց ասեմ, նենց որ ստեղ կասեմ ” ընդդիմությունը պետական ինստիտուտ ա։
Հ.Գ.
Ի դեպ, էս ամեն ինչը ճիշտա նաև քննադատվողի համար։ Օրինակ` քննադատվողն էլ պտի անկեղծ փորձի հասկանալ քննադատողի դիրքորոշումը ու լավ կլնի, որ ինքն էլ էնքան ուստա էղնի, որ ի վիճակի լինի իրեն ուղղված քննադատությունը պաշտպանել։
«Ռազմ.ինֆո»-ի ռազմագիտական դասընթացի դիմումների ընդունման վերջնաժամկետը` նոյեմբերի 5-ը, մոտենում է։ Այս պահին կա 23 դիմում, որոնցից 17-ը … աղջիկներից։
Տղաների այդպիսի անտարբերությունն ու պասիվությունը մի քիչ տխրեցնում է, բայց դեռ ուշ չի. մինչև նոյեմբերի 5-ը ներառյալ դեռ 3 օր կա։
Կոմիտաս փողոցի վրա Վաղարշյանի ու Փափազյանի հետ խաչմերուկների միջև մի հատ կոշիկի խանութ կա։ Այ, ստեղ, որ նայեք, Յուքոմի ու Արդշինբանկի մասնաճյուղերն են, դրանցից անմիջապես հետո, դեպի ներս ընկած մի հատ շենք կա, չէ՞, այ ըտեղ։ Ուրեմն էտ խանութը կոշիկ առնելու համար ամենաճիշտ խանութնա։ Գները խելքին մոտիկ են, շատ որակով ու, որ պակաս կարևոր չի, կոշիկները Հայաստանում են կարված։ Խանութի տերերն էլ շատ հաճելի ու շատ ճիշտ մարդիկ էին։ Ասեմ, իմանաք էլի։
Մարդահամարողը եկել է, 23-25 տարեկան մի աղջիկ: Ես էլ տանը չեմ եղել, մորս են հարցերը տվել ու մասնավորապես աղջկաս վերաբերյալ հարցերը.
Հարց 1. -Երեխայի ծննդյան օր, ամիս, տարի:
Դե ասել են 4 ամսեկան աղջկաս տվյալները:
Հարց 2. -Իսկ վերջին 12 ամսում տանը ծնունդ եղե՞լ է:
Ես լինեի, կասեի, որ չէ, մեր մոտ արագիլովա, բայց դե մամաս համեստ, խելոք մարդ է, բարեխղճորեն պատասխանել է, որ այո:
Հարց 3. -Երեխան ինչ-որ մի տեղ սովորու՞մ է:
Հա, բա ոնց, տանը պուպուզ նստելա սովորում, բայց դե մամաս էլի բարեխղճորեն ասել է, որ ոչ:
Հիմա մտածում եմ, յարաբ, որ Աստված տրամաբանություն էր բաժանում, տեսնես էտ մարդահամարողը ու՞ր էր: